29.01.2018 Spinnaker moet afscheid nemen van Achille

29.01.2018 Spinnaker moet afscheid nemen van Achille
29.01.2018 Spinnaker moet afscheid nemen van Achille
29.01.2018 Spinnaker moet afscheid nemen van Achille
29.01.2018 Spinnaker moet afscheid nemen van Achille

Als een donderslag bij heldere hemel,... Zo waren wij gisterennamiddag allemaal ondersteboven en helemaal uit ons lood geslagen. Totaal sprakeloos. Zeer onverwacht en zeer snel is onze boccia- en hockeyspeler Achille Elsmoortel komen te overlijden.

We hadden hem donderdag, vrijdag nog gezien, nog gehoord. Dat laatste was niet moeilijk. Hij sprak je altijd aan, een vriendelijk woordje hier, een vraagje daar,... Net net vol vreugde en plezier over zijn tattoo die hij had laten zetten. Vol verwachting voor het eerste bocciatornooi van het Belgische seizoen. "Hij ging knallen" zei hij. En we geloofden hem, want wij was op training goed bezig, met assistente Loes en trainingspartner Jordy (met Anais) en Clara.

Achille kwam in september 2004 bij Spinnaker terecht. Zowel in het e-hockey (waar hij nog altijd vol enthousiasme meedeed) en het boccia (waar hij nog altijd topresultaten neerzette). In het e-hockey speelde hij in de 1e, 2e of 3e klasse. Het ene jaar was een topjaar, het volgende jaar moest hij met de ploeg weer eens zakken. Maar zijn moed en optimisme, die zakten nooit. 2 weken geleden speelde hij nog het tornooi in Gentbrugge mee en verdedigde hij met verve het doel.

Boccia is hij ook in 2004 beginnen spelen. Eerst met de avond-werpersploeg en toen dit door zijn spierziekte niet meer kon stapte hij over op de goot. Eerst de houten goten, dan de sterkte, stabiele goten. De eerste helm met spriet hebben we voor hem gekocht. Enkele jaren speelde hij mee met de woensdagnamiddagtornooien. Toen Spinnaker in 2010 eindelijk het plan opvatte om met de Belgische competitie mee te doen was hij één van de eerste drie spelers van Spinnaker die officieel meededen in deze competitie (samen met Nicky en Philippe). Hij speelde sinds 2010 en heeft maar één individueel tornooi niet kunnen meedoen wegens een vakantie met de familie in Frankrijk (het zij hem vergeven). Hij zat in de aartsmoeilijke BC-3-competitie maar slaagde er in 15 tornooien die hij speelde (met Ruth, Lien of Loes als assistent) in om toch drie keer uit zijn poule te geraken en twee keer vijfde te eindigen. Wat echt een heel knap resultaat is gezien het zeer hoge niveau van deze competitie. Hij sprak nog regelmatig over zijn tweede tornooi waarin hij won van Kenneth Verwimp (toegegeven, dat heeft hij maar één keer gedaan) of over het eerste endje dat hij won tegen Pieter Cilissen (is hem een paar keer meer overkomen) of de bijna winst tegen Julie Lamberechts (na 3 ends stond het zowaar 6-6). Maar zijn huzarenstukje was wel het Open Nederlands Kampioenschap in Kerkdriel in december ll. Hij stond op, had er veel goesting in (zoals altijd) en zei tegen Loes (sinds enkele jaren zijn gootbegeleider) dat hij de pannen van het dak ging spelen en ging winnen. Hij was zeer goed bezig op training. De tandem met Jordy werkte goed, ze prikkelden elkaar en stimuleerden elkaar en ook Clara kwam regelmatig meetrainen en het de grote kerels moeilijk maken. En dat tornooi speelde hij de pannen van het dak. Geen enkele wedstrijd verloor hij. Zijn startballen waren top. Hij vloerde ze allemaal: Sven, Jordy, Simon,... Ze moesten er allemaal aan geloven.



Achille was ingeschreven voor het V.K. volgende maand. En hij ging er "een lap op geven". Hij straalde als hij erover vertelde. Hij straalde eigenlijk altijd. Hij was onze "teddybeer". Lief en vriendelijk voor iedereen.

Achille, we gaan je missen, heel erg missen. Bedankt dat je bij ons was.

Aan zijn sportclubgenoten, zijn trainers, assistenten, leefgroepgenoten, vrienden, familie, allemaal heel veel sterkte gewenst.