29.05.2017 Wheelblazers nemen afscheid van Anke

29.05.2017 Wheelblazers nemen afscheid van Anke
29.05.2017 Wheelblazers nemen afscheid van Anke
29.05.2017 Wheelblazers nemen afscheid van Anke

Het superleaguetornooi van een tweetal weken geleden in Merksem was het laatste tornooi van Anke Claes. De drie wedstrijden die ze daar in het zwart-rode shirt van Antwerp Wheelblazers speelde, was haar afscheid van de zo door haar geliefde sport. Anke is maandagavond overleden.

Toen ze als 12-jarig meisje de gangen van DVC Sint-Jozef binnen racete (je kan het echt niet anders noemen) waren één van de eerste woorden die door menigen hun hoofd spookte "hockey". Toen we dit aan haar vertelden, trok ze de zo gekende "Anke-blik" met de bijhorende woorden: "wat is dat?" en "waar het je het over?".

Maar in september 2009 tekende ze paraat en liet ze zich al zeer snel opmerken. Reactiesnelheid: check. Spelinzicht: check. Durf: check. Teamgeest: check. Zeer snel schoot ze met haar "hippootje" het hockeyveld over en weer. En al zeer snel volgden de eerste overwinningen met het team. Heroïsch was de strijd tussen team 1 en team 2 in 1e klasse in Gentbrugge. Ze hadden allebei evenveel punten en moesten in hun onderling, laatste duel uitmaken wie er kampioen zou worden. Een langzaam, maar zeker lekkende band van haar zorgde ervoor dat niet haar team kampioen werd. Tranen maar ook lofwoorden voor het team dat ervoor zorgde dat er een kampioenenfeestje werd georganiseerd. Want dat was iets waar ze elk jaar naar uitkeek. En speciaal voor haar, geen frieten maar kroketten met vol-au-vent. En als aperitief: rose cava.

Ook door het nationaal team werd ze snel opgemerkt. Zeker toen ze nog aan snelheid won doordat ze in een Otto Bock speelde. Een klein jaar lang trok ze met mama en het busje naar West-Vlaanderen om mee te trainen met het nationaal team. Voor haar een droom die in vervulling ging. Maar door omstandigheden kon dit voor haar niet blijven duren. Iets wat ze altijd wel jammer is blijven vinden.

Tijdens het jaar dat het E.K. hockey in Boom werd georganiseerd, startte de provincie de start to G-sport-hockeycampagne. Ze zochten een vrouwelijk boegbeeld voor de campagne, iets wat ze met verve heeft gedaan. De foto-shoot onderging ze als een echt fotomodel. En tijdens de radio-intervieuws in Boom sprak ze hondertuit over de sport waar ze een erg grote boon voor had. Die liefde was zo groot dat ze kostte wat het kostte weer mee wou gaan trainen en op tornooi gaan. Een lichaam dat richting 40° koorts ging, hield haar niet tegen. De artsen kregen er al eens een punthoofd van.

Toen de Wheelblazers de overstap naar de superleague maakten was ze er natuurlijk ook bij. Slot op de deur, blokkade op de weg, af en toe een gaatje latend... Zo kennen we haar. Elk tornooi was ze erbij. En wat een genoegdoening dat ze tijdens het laatste tornooi de 0 van het bord kon spelen door een gelijkspel af te dwingen tegen Somival maar vooral door Wheelblazers 1 te vloeren. Een confrontatie waar zij en het hele team al een hele lange periode naar uitkeken.

Ook hun deelname aan de Flanders Cup in april ll. was voor haar nog een mooi moment. Tegen buitenlandse ploegen spelen, dat had ze nog nooit gedaan. Twee dagen lang was ze er van 's morgens vroeg tot 's avonds laat bij.

Namens onze club willen we de familie van Anke heel veel sterkte toewensen. Ze heeft een heel speciaal plekje in onze hockeygeschiedenis.